Innerlijk kind

Innerlijk kind

Zelf schreef ik gisteren over het innerlijk kind. Omdat ik regelmatig mensen help met angsten en paniek aanvallen. Als kind en eind puberteit veel ervaren. De grootste angst voor mij is verlatingsangst. Heel af en toe kom ik deze nog tegen. Ik heb met mezelf afgesproken dat wat het nog triggert kijk ik aan maar ik laat het ook liefdevol weer los.

Zelf ga ik regelmatig als representant bij anderen in het veld meedoen om het veld te dragen. Dit keer werden hulpvragen door het veld zelf gekozen. Ik zelf ging ervan uit als representant aanwezig te zijn. Het veld liet zien dat het om mij ging. Ik denk shit...echt waar dit gaat om mij. Precies ook over dat angstige meisje. Dan tot zover waar ik het mij niet meer kon herinneren. Het gaat dus echt laagje voor laagje. Bij dit punt ben ik nog nooit gekomen om echt mijn grootste angst aan te kijken.

Doordat ik mijn levensenergie heel goed voel en de verbinding met mijn voormoeders kon ik dit stuk dragen en uiteindelijk onder ogen zien.

Geboortetrauma

In de buik samen met jouw mijn tweelingbroer. Jij bent mijn hou vast. Als het onze tijd is om op aarde te komen mag jij als eerste... Ik raak in paniek en angst. Ik ben jouw kwijt. Zelf word ik 4 uur later geboren met heel veel moeite en blauw/paars kwam ik op de aarde. Een deel van mij wilde niet maar voorouders zijn met mij meegekomen op aarde om mij die veiligheid te geven voor de doodsangst die ik had om geboren te worden. 

Deze angst droeg ik als kind mee. Bang om achtergelaten te worden op school. Alles wat nieuw was. Alleen ik ben mijn angst niet meer durven te uiten. Dat was voor mijn 4 jaar heb ik een overlevingsmechanisme opgebouwd terwijl ik doodsangsten had schoot ik eruit in een trance leek wel.

Dat is confronterend om te zien. Als volwassenen vrouw mijn innerlijk kind zo te zien. Dat ik nog ooit relaties aan ben gegaan deze angst en pijn is niet te doen.

Ik heb hulp,heel veel hulp van de ongeziene wereld. Deze als kind ook ervaren. Als gauw kreeg ik antwoorden op mijn waarom vragen.. zoeken, ontdekken, lezen over de wereld die we niet kunnen zien maar wel voelen. Zo werd mijn wereld een ontdekkingsreis. 

Lief klein meisje in dat hoekje bevend van de angst. Ik zie jou. Ik weet je vind het spannend. Ik zal heel voorzichtig in kleine stapjes na jouw toe komen. We doen dit samen. Blijf voelen,praat maar zeg maar hoe jij je voelt. Ik blijf bij jou. Ik zal mezelf niet meer verlaten. Ik beloof mezelf om bij het gevoel te blijven of het nu angst, verdriet,liefde blijdschap, boosheid is. Ik uit mezelf vanuit het hart en niet hoe de anderen mij willen vormen.

Ik neem mijn ruimte in, ik lach,dans en zing en ik weet waar mijn hart blij van wordt deze kracht heeft mijn leven van angst doen vervagen.

Ik herken ook de angst wanneer ik bang ben voor dat gevoel om achter gelaten te worden. 

Ik weet inmiddels wanneer ik niet in verbinding ben of je niet vanuit hart leeft, letterlijk uit het lichaam gaat dit een aanval is op mezelf. Ik zou hiermee mezelf in de steek laten. Soms kom je iemand tegen die dit spiegelt die jouw deze angst laat voelen doordat die dezelfde wond heeft en daar nog vanuit leeft. Ik kies voor mijn hart en niet meer voor deze wond. Het is nog misschien gevoelig en zou bijna voor kiezen om altijd bij mezelf te blijven om deze pijn niet meer te voelen. Maar vind het te mooi om die echte harts verbinding te mogen delen. Vrienden,onbekende, gelijkgestemden, zielsfamilie jullie die aan mijn hand meelopen, ervaringen delen door zowel diepe dalen en hoogtepunten wat ben ik dankbaar om mijn hart te kunnen laten zijn omdat ook jij jouw hart opent. Dat maakt de wereld zoveel mooier. 

Verbinding is mijn levensmissie geworden mensen bij elkaar te brengen. Soms is het voor even en soms voor het leven. Het zit in de momenten,ik zie jou en jij ziet mij ...vanuit een open hart🙏❤️