Tijdens het reizen in Peru vroeg in Januari iemand naar mijn leeftijd. Ik zei 43..mijn broer zei ik dacht 44. Tijdens het reizen laat ik alles los en ga in volle overgave de dag tegemoet. Dat ik zelfs in eens niet meer mijn werkelijke leeftijd weet. Ik ben daar gewoon niet mee bezig. We hebben daar veel om gelachen toen. Hetzelfde als tijd, ik heb daar zo niks mee. Ik wil graag in het moment zijn. Vroeger als kind vond ik de tijd zo langzaam gaan. Ik voelde mij afhankelijk en wilde graag ouder zijn om zelf keuzes te mogen maken. Ik moest een manier vinden om deze tijd te overleven om mij steeds weer te blijven aanpassen. Dat voelde zwaar die gedachtens van vast te zitten in een tijdslijn waar anderen van mij iets verwachten. Toch brak ik vaak uit deze patronen en koos om te spelen, het avontuur op te zoeken en vooral ontdekken. Iets wat van nature er al in zat en dat ben ik toen ik ouder werd blijven doen. Behalve relaties zetten mij vast en liep ik weer tegen verwachtingen aan maar vooral ook de pijnstukken van de ander. Ik wist eigenlijk niet wat mijn pijnstukken toen waren. Want was een hele tijd goed in aanpassen. Ik vond het jaloerse gedrag van mijn eerste jeugdliefde ergens wel in het begin iets hebben. Maar ik verloor hierdoor wel al mijn vrienden. Dat heb ik gevoeld toen ik de relatie verbrak. Ik mocht opnieuw gaan bouwen. Maar ik voelde deze kans als vrijheid. Dit voelde voor mij nu kan ik echt het leven vieren. Dit deed ik ook jaren. Ik heb echt hele mooie tijden gehad met nieuwe mensen die ik tegen kwam. Ik kwam in vakanties verschillende groepen tegen waarmee ik opstap ging. Totdat vriendinnen om mij heen in vaste relaties gingen en ergens verwachten wanneer ik weer eens open ging staan. Maar verliefd was ik op het leven en situaties. Mannen waren goede vrienden. Heel af en toe liet ik ze dichtbij komen. Daar ontdekte ik dat ik bindingsangst had. Ik dacht natuurlijk logisch met een relatie van waar ik alles kwijt raakte, vrienden,geld en mezelf. Maar vooral het vertrouwen. Toch ben ik het gaan proberen. Proberen dat werkt niet. Zo kwam ik bij moeilijke stukken. Helemaal niet om het leven te vieren. Verjaardagen waren voor mij stressvol. Met 2 kleine kinderen maakte ik taarten,pinata in thema stijl. Wilde het de allermooiste dag van maken. Maar stond er veel alleen voor. Wat miste ik samengewerking. Ik ben mijn eigen verjaardag niet meer gaan vieren. Rust daar koos ik voor. Na de scheiding en zware jaren ben ik gaan zoeken naar heling, om de lagen die ik om mijn hart had aan te kijken. Wanneer ik alleen ben kreeg ik rust. Ik koos voor mezelf. Ik koos weer om te leven. Ik mocht gaan bouwen op de manier zoals ik het graag wil. Elke dag voelde als een verlossing van waar ik ooit in vast zat. Ik ben weer het leven gaan vieren. Alles wat ik als kind graag deed en niet kon, ben ik gaan doen. Ik ging naar museums, ik ging veel knutselen, tekenen, gedichten maken over de tijd die ik lastig vond. Maar ook om dromen een plek te geven. Ik weet dat ik dit vroeger al leuk vond. Ook was ik altijd van alles aan het organiseren, zelf uitnodigingen maken en vooral om dit met andere kinderen te delen. Samen dansen, smincken, zingen,en creatief bezig zijn. Ik had fijne vrienden in de straat en kon daar mezelf zijn. Ik zocht momenten om iets te vieren maar wel samen met ideeën. Kijk nu wat ik doe alles komt terug in1 dezelfde flow. Het heeft altijd in mij gezeten. Het is mijn werk geworden met kinderen en met volwassenen. Ik heb altijd veel jongens vrienden gehad misschien wel omdat mijn tweelingbroer mijn enigste houvast is geweest tijdens de adoptie. Het leven vieren ik doe het niet alleen met verjaardag. Ik vier de seizoenen, ik vier het met vrienden. Met onbekende die mijn pad kruisen en met dezelfde interesses dat voelt voor mij als een feest van herkenning. Als ik kijk naar afgelopen maanden het is een bewogen jaar geweest. Waar ik weer wat oude pijn voelde bang om te verliezen van waar ik zoveel liefde voel en herkenning. Bang om mezelf te verliezen in de ander. Ik wil dat niet meer dan zou ik bijna kunnen kiezen om alleen te blijven. Toch luister ik naar mijn hart. Die geeft kansen want het leven is te mooi om te delen. Als er geen verwachtingen zijn kan mijn hart stromen. Ik heb het gevoel weer. Yes die flow van het leven vieren. Voor mij is daar mijn creatie kracht. Ik denk in mogelijkheden. De wereld is in transformatie alles wat ik voel lijkt soms in een dag mogelijk te zijn. Het voelt soms als magie. Zo kijk ik naar de wereld. Er is nog zoveel mogelijk. Ik weet natuurlijk ook hoe zwaar de wereld is en dat er meerdere tijdlijnen zijn. Ik weet welke ik bewandel daar heb ik eerst de schaduw voor moeten zien. Ik krijg veel door in energie en dromen. Veel door waar anderen lijden. Ik huil soms voor de anderen die het zelf niet kunnen. Maar ik weet ook weer hoe ik naar mezelf weer terug kom. Het is in deze maatschappij een hele opgave en een andere manier om hierin voort te bewegen. Noem het mindset, ombuigen, bewustzijnslagen, frequentie. De andere kant van de medaille om te leren hoe ik het juist wel wil. Niet later, of over een paar jaar...nee nu ik leef nu voluit met een open hart, met emoties die mij laten voelen hoe mooi het ook kan zijn. Oude pijn kunnen triggers zijn maar ze herinneren mij ook dat ik een keuze heb soms is het spingen in het diepe, in het avontuur. Ik vier het leven want dat is mij opnieuw gegeven. Ik zing en dans en zie jouw stralende ziel schijnen. Konden al je aardse zorgen maar verdwijnen. Want dan is de bijzondere dans van het leven, een gevoel van magie die we samen mogen beleven. Ik weet het nog, ik kan het voelen met elke cel in mijn lichaam...