Scheiding

Scheiding 

Met trauma' s werk ik vaak eerst aan de oorzaak. Heling ontstaat door naar de oorzaak te kijken, deze te voelen en als volwassenen er woorden aan te geven wat jij in het nu nodig hebt. Dit alles om te kunnen verwerken. Dat is de schaduw aankijken met hulp. Als kind was het vaak zo overweldigend dat het lichaam een beschermingsmechanisme gaat bouwen om het te overleven. Deze beschermingsmechanisme gaan we vaak als volwassenen ervaren als een blokkade om je leven vanuit het hart te leven.

In je leven zal je situaties aantrekken die je hebt uit te werken. Jouw ziel wilde deze ervaringen leren. Denk aan vertrouwen, kracht, zelfliefde. Daarvoor heb je vaak het tegenovergestelde nodig omdat we op aarde in een dualiteit leven.

Als je kinderen mag krijgen denk je niet wat geef ik mijn kinderen mee van mijn oude pijn. Je wil eigenlijk de kinderen een nieuwe kans geven. Jouw ervaringen op een goede manier overbrengen bewust. Maar er zitten zoveel onbewuste stukken die kinderen mee krijgen. Alles wat wij niet aankijken of onze voorouders dragen onze kinderen. Ook de conceptie en zwangerschap en bevalling zijn erg belangrijk hoe deze werd ervaren.

Voor mij was de scheiding iets wat ik mijn kinderen absoluut niet wilden meegeven. Hierdoor is ver over mijn grens gegaan dat ik geen keus had. Vanuit liefde voor mezelf om te blijven staan maar ook als moeder ging ik een zware tijd door.

Maatschappelijkwerk op werk zorgde dat ik in werk wat rust kreeg want daar liep alles ook chaotisch. Hij stond gereed om alles waar ik bang voor was mij te ondersteunen. Een mediator zorgde voor de scheiding,en ouderschapsplan. 

Dan is het opnieuw bouwen. Er komen nog wat lessen er achteraan om door te pakken. Dat zorgde dat ik ontslag nam om zelf mijn rust te pakken. Vanaf toen ging het pad van dankbaarheid en creatie lopen en alles verliep zoals mijn hart het graag wil. Met daarbij hulp vragen aan de spirits/engelen heb ik de sleutel gevonden. Ik wist dat er hulp was van het ongeziene, de spirits en mijn voorouders. Mijn zoon zag mijn opa vaak bij mij. Deze gave heeft hij tot zijn 10 jaar gehad en daarna ging het weg. Mijn dochter kon aanwezigheid horen wat best beangstigend was. Ik heb mijn kinderen kunnen opvoeden dat dit iets is wat ik ook heb en vele andere gevoelige mensen. Ook geleerd om af te schermen.

Ondanks het vele verdriet soms kon ik de controle wat loslaten dat ze om het weekend er niet waren. Dit heeft jaren geduurd. Vertrouwen maar vaak werd deze weer weer overschreden. Ik koos steeds voor liefde. Ik heb veel mijn emoties ingehouden om voor de kinderen sterk te zijn. Ik ben in de jaren doorgegaan veel sporten en gezonde voeding. Dat werkt zeker om je lichaam sterk te houden maar emotioneel krijg je lessen om te kijken of je kan blijven staan.

Ik werd veel geholpen door de veren,dieren,mijn nieuwe werk, affirmaties en zelfontwikkeling in de opleiding als therapeut,healing en trauma technieken. Daarmee keek ik naar mijn leven, van de voorouders. Ik wilde dat mijn kinderen niks hoefde te dragen.

Dan komt puberteit ieder kind is wisselend maar hierin hebben ze juist nog meer balans nodig. 

Ik merk hoe meer ik in mijn kracht kom het volgende stuk komt wat ik nog niet heb kunnen verwerken omdat mijn emoties er niet mochten zijn. Wanneer het om je kinderen gaat heb je alles ervoor over om sterk te zijn en alles te dragen. 

Maar sommige situaties heb je echt hulp nodig. Je kunt niet alles alleen dragen.

De gemeente heeft gelukkig een loket, de school heeft hulp maar het vraagt om te praten vanuit kwetsbaarheid en eerlijkheid. Ik help vele andere mensen maar het lijkt of ik daarvoor de ervaringen nodig heb die ik zelf ervaar en eerst doorheen moet.

Ik ben bang,moe en voel de onmacht denk niet weer. Alle emoties schieten door mijn lichaam. Ik voel de pijnen in mijn pols, been en rug en long gebied. Ik herken ze komen van diep van binnen naar buiten. Het voelt alsof generaties pijnen door mijn lichaam naar buiten willen.

Ik ben gegroeid en voel wat mijn lichaam mij te vertellen heeft.

Een scenario waar elke ouder bang voor is. Pubers hebben het zwaar deze tijd. Wij konden nog doorgaan dat werd ons met de paplepel ingegoten maar de kinderen hebben hun gevoel behouden hun beschermingsmechanisme en overlevingsmechanisme lijkt niet te werken.

De kinderen van nu doorbreken lijnen die generaties werden uitgewerkt maar hier stopt het en daar zijn zware scenarios voor nodig.

Ondanks wat ik voel ga ik hakken. Ik weet nog hoe het moet. Deze innerlijke kracht weet na alle emoties weer de regie te pakken. Als een koetsier pak ik touwtjes in handen nadat de paarden die alle kanten opschoten tot rust heb gekregen. Ik krijg steun van een vriendin die mijn hand vasthoud en een hand op mijn schouder legt wanneer ik aan het hakken ben en tussendoor huil.

Mijn lichaam verdoofd zich vanzelf dat is de reactie van een heftige emotie. Ik denk o niet weer overlevingsmechanisme maar na een dag voel ik weer. Ik herinner mij waar ik balans van krijg. Ik heel mezelf met healing,natuur,sport en voeding en slapen. Het werk steunt mij en ik voel mij weer gedragen. Ik heb alle keuzes gemaakt vanuit liefde. Mijn onmacht krijgt een stem en deze stem . Onze kinderen zijn de stem en doorbreken iets wat wij niet konden.

Ik heb lang nagedacht zal ik dit delen of niet. Maar ik weet dat er velen moeders en vaders, pubers vastzitten. De hulp die ik krijg of niet zal ik op deze manier vorm gaan geven om hier ook anderen mee te helpen. Dat is door kwetsbaar te zijn en te praten. Ik zal mij meer gaan inzetten voor de pubers en mij hierin verdiepen.🙏❤️