Na de storm, wat is er nog over...
Het is volop zomer. De warmte zorgde voor vertraging en om verkoeling te zoeken. Water is voor mij de manier om af te koelen, stil te staan bij wat er nu is. Er is veel gebeurd maar er is hulp overal. De dagen gaan voorbij en ik kijk naar wat de dag mij geeft. Waar ik jaren geleden maanden of weken voor nodig had om terug in mijn kracht te komen, lukt dit nu in uren. Het is belangrijk om mij te richten naar voren en om mijn frequentie hoog te houden.
Aan het water met fijne gesprekken en nieuwe ontmoetingen. Zoals ik het leven het liefst leef. Waar ik helemaal mezelf kan zijn, het water mij heelt maar ook een goed gesprek waarde heeft.
Ik voel dat het weer tijd is voor een nieuw hoofdstuk, nu al...De ervaring wat ik achter mij laat was nodig om te helen mij kwetsbaar op te stellen. Diep in mijn hart te kunnen voelen wat ik al lang niet meer heb kunnen voelen. De liefde terug aan mezelf geven die ik zo graag wilde delen met dat wat niet beschikbaar is. Ik weet dat ik alles heb gedaan en dat ik nu mag rusten en het na mij toe mag laten komen. Ik heb laten zien dat ik in de storm kan blijven stromen en daarin ontmoet ik iemand die komt aandrijven die ook een grote storm heeft gehad waarbij die letterlijk een nieuwe kans krijgt. Er zitten herkenningspunten van levenssituaties. Alleen ieder gaat hier weer anders mee om. Mooi hoe het universum werkt en dit laat zien dat het ook weer anders kan.
Ik voel rust, ik word gezien en gehoord, shit dit is er ook nog, het bestaat gewoon. Ik kijk in de ogen van een stuk van mijn eigen ziel. De liefdevolle kwetsbare , gevoelige ziel die aan alles denkt en graag deelt.
Ik ben gewend aan zelfde schaduw stukken en die dit weer herinneren en oude wonden open halen, het niet beschikbaar zijn. Ik heb gevraagd aan het universum ik wil leren van het beschikbare en liefdevolle, gelijkwaardigheid.
Maar ik word er stil van, een oude ziel net als mijn zoon. Ik herken ze inmiddels waarmee ik zo goed kan praten. Die al vele pittige lessen hebben ervaren en nu hun licht stalen. Die staan als een boom die je weten te gronden en aarden als jezelf even vergeten bent.
Ze zijn er echt. Ik ben aan het bijkomen van de energetische storm, de warmte en er overvalt mij een diepe rust. Ik weet inmiddels om te blijven staan wat ik in essentie ben. Ik weet ook wie naast mij kan staan en waarmee ik het leven vier. Waarmee ik in mijn dieptepunten kan zijn. De oude wijze mannen en vrouwen, mijn familie en zielenfamilie en de spontane gesprekken die mijn leven kleuren zoals ik die diep in mijn hart leef.
De storm is gaan liggen en wat blijft er nog van over?
Dat wat er nu is, stabiliteit,balans, gronding en zuivering. Ik kan soms denken dat ik heling van buitenaf nodig heb maar het zit allemaal in mezelf en wanneer ik mij verbind met de natuur. Ik haal het niet bruikbare eruit en ruim het op. Ik verzorg en zaai eventueel nieuwe zaadjes. Ik onderhoud mijn eigen lichaam, de natuur in waar ik kan. Deze energie die door mij heen stroomt geef ik door,door mijn lichtje te laten schijnen. Door een aanraking, een gesprek om het door te geven.
Het nieuwe hoofdstuk is begonnen en weet je ik ga er volop van genieten. Van dat wat er is, dat wat stroomt, een nieuw verhaal schrijven.. ☀️🌿💃
Reactie plaatsen
Reacties